Miód pitny

Napój alkoholowy posiadający bogatą tradycję wytwarzania, powstaje poprzez fermentację brzeczki miodu pszczelego.  W Polsce i na Litwie wytwarzany jest od czasów średniowiecza.

Miód pitny dzieli się na:
- Półtorak - na jednostkę brzeczki przypada połowa jednostki wody,
- Dwójniak - na jednostkę brzeczki przypada jednostka wody,
- Trójniak - na jednostkę brzeczki przypada dwie jednostki wody
- Czwórniak - na jednostkę brzeczki przypada trzy jednostki wody,
- Piątak -  na jednostkę brzeczki przypada cztery jednostki wody.

Miód pitny o największej zawartości alkoholu to półtorak, który cechuje się również najdłuższym okresem leżakowania wynoszącym nawet do 10 lat. Pozostałe miody nie wymagają takich długich leżakowań, najszybciej po wytworzeniu do spożycia nadają się czwórniaki i piątaki, już po ok. 6 miesiącach.

Smak miodu pitnego regulowany jest poprzez dodanie do brzeczki soków owocowych lub przypraw korzennych.

Inny podział miodów pitnych przeprowadzony jest ze względu na technologię wytwarzania. Występują miody sycone, co oznacza, że brzeczka była gotowana w pewnym etapie produkcji oraz nienasycone, których brzeczka nie podlegała gotowaniu.